Znaki tożsamości wprowadzono do Wojska Polskiego rozkazem z 22 grudnia 1920 roku. Pierwotny model - kapsułka cynkowa zwana „kapalą" - ewoluował do owalnej blaszki aluminiowej WZ.1931, która stała się standardowym wyposażeniem żołnierza w 1939 roku.
Blaszka WZ.1931 o wymiarach 40×50 mm, wykonana z aluminium grubości 1,5 mm, nosiła wybite dane identyfikacyjne i była projektowana tak, aby połowę zachować przy poległym, a drugą przekazać do meldunku jednostki.